*:.+ ☆ ..Orange Princess.. ☆ +.:*

 

 

 

 

อันว่าทาโบนั้นเป็นแมว

สีดำปึ้ด ทั้งตัว

ทาโบไม่ได้น่ารักปุกปุยเหมือนลูกแมวทั่วไป

ทาโบไม่ได้อ้วนน่ากอดเหมือนแมวตัวอื่น

ทาโบเป็นลูกแมวที่ถ้าดูเผินๆอาจจะนึกว่า

 

 

 

อินี่แอบเอาลูกค้างคาวมาเลี้ยงหรือเปล่า?

 

 

 

ทาโบก็แค่แมวกำพร้าที่ถูกแม่ทิ้งตั้งแต่วันแรกที่เกิด

แล้วบังเอิญว่า ดันมาอยู่ในมือของแอร์

 

 

 

บทนี้ก็ คือ บทสุดท้าย ของ ทาโบ ..

ตอนกำลังเขียนน้ำตาก็เริ่มไหลมาอีกแล้ว

ทั้งๆที่คิดว่าตัวเอง สบายดีแล้วแท้ๆ

แต่กลับไม่ใช่เลย ..

 

 

 

ยังคิดถึง ทาโบอยู่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ทุกครั้งที่ว่าง

เมื่อคืน คิดว่าจะไม่ไปให้นมทาโบแล้ว

เพราะวันนี้จะมีสอบ แล้วอีกอย่างคือ

เหนื่อยมาก ไม่อยากจะขืนเค้าให้กินนมอีกแล้ว

แต่ทำยังไงได้ ในเมื่อถ้าเค้าไม่กินก็ต้องตาย

สุดท้ายแล้วก็ต้องลงไปให้นมทาโบ

 

เพราะ ..

 

1. คือ นอนไม่หลับ

2. กลัวว่าทาโบจะร้องหิวนม

 

 

 

แต่ปรากฏว่า ทาโบนิ่งมา ซึม

เหมือนไม่มีแรงจะทำอะไรเลย พอกอดไว้ก็หลับ

กอดไว้ก็หลับ หลับคาแขน ถึงปกติจะทำบ่อย

แต่ทาโบไม่เคยซึมยังงี้

 

 

 

พอเห็นท่าแบบนั้น แม้แต่คนปัญญาอ่อนก็คงจะรู้

น้ำตามันไหลออกมาเลย รู้แล้วว่าหลังจากนี้

สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป มันคงจะเกินที่ใจจะรับไหวแน่ๆ

กอดเค้าไว้แล้วร้องไห้ พูดกับเค้า

ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่ได้รู้เรื่องเลย

แต่เมื่อมันไรทางออกแล้ว ก็แค่อยากให้ใครก็ได้รับรู้

ถึงแม้จะเป็นแค่ ลมหรืออะไรก็แล้วแต่

 

"อย่าไปนะ .."

 

 

 

หลังจากที่รับรู้ทุกอย่างจับทาโบให้อยู่ในผ้าห่ม

นอนเรียบร้อยแล้ว ก็มาร้องไห้อีก

จนสุดท้าย เลยบอกว่า "ถ้าจะไปก็ให้ไปซะในคืนนี้เลย

เพราะพรุ่งนี้จะไปซื้อกะบะทรายแล้ว

จะไปซื้อของไว้สวำหรับทาโบ ตอนโต

ถ้าซื้อมาแล้ว ทาโบต้องอยู่จนกว่าของมันจะเสีย

จนกว่าจะแก่ตายนะ ไม่งั้นจะไม่มีใครใช้ .."

 

 

 

แล้ว วันที่ 26 มีนาคม ..

 

 

 

ทาโบก็ไปจริงๆ ...

 

 

 

ถึงแม้วันนี้จะนิ้จะหัวเราะให้ใครกี่คน

ยิ้มให้คนอีกเท่าไหร่

แต่ใครจะรู้ ว่าใจมันร้องไห้อยู่ ..

 

 

ทาโบมาทรมาณกับเรา หรือเปล่า

เพราะเราหรือเปล่าที่ทำให้ทาโบ ต้องตาย

 

 

 

9 ชีวิต มันไม่มีหรอก ..

มีก็แค่ชีวิตเดียวเนี่ยละ

 

 

 

เพิ่มเป็น 3 สิ่งแล้วสินะ

ที่ไป อย่างไม่มีวันหวนกลับ

 

 

 

ไอ้หมี น้ำตาล ทาโบ

 

 

 

ในหน้ากระดาษนี้ จะต้องมีอีกกี่ชื่อ ..

ภาวนาให้ อย่ามีชื่อต่อท้ายอีกเลย มันเจ็บปวด

ตั้งใจว่า เมื่อทาโบโตแล้วทุกคนจะต้องรักมัน

แต่ัมันก็ไม่มีวันนั้นซะแล้ว

สิ่งที่เคยทำ ป้อนนม ทำความสะอาดกล่อง

วันแรกที่ทาโบปัสสาวะได้ วันแรกที่ทาโบถ่ายได้

ทุกวันมันอยู่ในความทรงจำ

จะลบมันไปยังไง ..

จะลบความเจ็บปวดนี้ออกไปยังไง ..

สิ่งนึงที่กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว

จะให้รู้สึกยังกัน ..

 

 

 

 

คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ และไม่มีใครตอบได้ ..

 

 

 

 

.

.

.